30. Desember
Komið sæl og blessuð. Það verður bara að segjast eins og er að ég er ekki nærri því nógu dugleg að setjast fyrir framan tölvuna og blogga. Ég ætla ekki að vera með einhverjar yfirlýsingar um að það lagist, það verður bara að koma í ljós vonandi verð ég duglegri við skriftirnar.
Össi kom með þær stöllur Dís og Hexíu í bæinn 25. október og gekk ferðalagið bara vel. Báðar byrjuðu þær rosalega vel og hlustuðu og voru áhugasamar. En þegar líða tók á tamninguna og meiri kröfur bættust við tók Hexía þann pólinn í hæðina að vera á móti manninum og ekkert annað. Við ákváðum að láta hana frá okkur og fór hún á sömu slóð og Gjálp, verður blóðmeri fyrir austan. Dísin aftur á móti tók leiðsögn vel og líst okkur bara vel á hana. Þegar hún var búin að vera umsaminn tíma í frumtamningu fór hún í sveitina.
Við erum búin að vera skera niður hrossastofinn okkar og erum við búin að fækka um tíu hross í heildina frá því í haust. Flest voru þetta merar og fóru sex þeirra austur sem blóðmerar, ein var seld og þrennt fór yfir móðuna miklu. Þar á meðal var hann Randver minn sem ég var búin að eiga í tuttugu-og-tvö ár, það er mikil eftirsjá af honum. Ég á eftir að skrifa minningargrein um hann, hún mun koma en það er bara svo fjandi erfitt að byrja.
Þann 18. desember var komið jólafrí í skólanum hjá Birni Elvari og sama dag fóru hann og Stefanía Dúfa í sveitina til föður síns og Signý og ætla að vera hjá þeim um jólin. Alexandra Dögg kom aftur á móti í bæinn til að eyða jólunum hjá okkur. Alexöndru Dögg gengur mjög vel í skólanum og var hún með bæstu bætingu á milli ára í sínum bekk. Við erum óendanlega stolt af henni og þessu afreki hennar. Birni Elvari gengur einnig vel í skólanum og er hann að verða mjög öruggur með lesturinn og stærðfræðin er öll að koma til hjá honum.
Um miðjan desember vorum við nánast búin með öll jólagjafainnkaupin og skrifa á flest jólakort. Allt hafðist þetta nú fyrir rest og nokkrar smákökutegundir voru bakaðar. Mamma var svo væn að baka fyrir mig þrjár sortir þar sem að ég hafði ekki tíma til þess að baka allt sem mig langaði til þess að baka þar sem ég fór í aðgerð á hendi þann 16. desember og verð meira og minna handlama í nokkrar vikur á meðan verið er að laga hendina. Þetta er prógramm sem tekur um það bil átta vikur.
Fengur og Ófeigur eru komir á hús og búið að járna þá. Ófeigur er hugsanlega keyptur og ef svo er þá fer hann til Svíþjóðar. Össi fór með þá báða til dýralæknis í dag þar sem þeir voru raspaðir og þeim gefin lúsa- og ormalyf, einnig var Ófeigur söluskoðaður og stóðst hann þá skoðum með sóma.
Á morgunn munum við svo fara hálfa leið norður á móti Magnúsi og sækja krílin okkar. Mikið ofboðslega hlakkar okkur til að fá þau heim. Þau eiga hér nokkar jólagjafir sem þau eiga eftir að opna og geri ég ráð fyrir því að það verði mikið fjör hjá þeim. Ennig kemur þeim ekki til með að finnast það leiðinlegt að Alexandra Dögg verður hér í nokkra daga í viðbót sem þau geta eytt með henni áður en hún fer aftur norður í sveitina til afa og ömmu.
Jæja ég ætla að láta þetta duga í bili og byrja að vinna í myndunum sem ég ætla að setja hér inn í myndaalbúmið okkar, það veitir víst ekkert af því að fara koma með nýjar myndir. Einnig ætla ég að fara að vinna í minningargreininni um hann Randver minn sem var heigður þann 7. nóvember tuttugu-og-sex verta að aldri og ennþá í góðu ásigkomulagi, hann fékk að fara áður en hann byrjaði að bila og vera veill heilsu. Ég hefði ekki getað hugsað mér að sjá hann veslast upp hann var mér of mikils viðri til þess og maður á að bera virðingu fyrir dýrunum sínum og sína þeim sóma.
Þar til næst þá vona ég að þið hafið það sem allra best og
"Gleðileg jól og farsælt komandi nýtt ár"
21. Október
Nú er orðið frekar langt síðan hér voru settar inn fréttir síðast, kannski bara allt of langt síðan. En svona er þetta stundum maður fær sig ekki til þess að setjast fyrir framan tölvuna þegar maður kemur heim eftir vinnu enda finnst manni að maður sé búinn að vera nógu lengi fyrir framan tölvuskjáinn og langar til að gera eitthvað annað.
En hvað um það nú er bara orðið löngu tímabært að setja inn færslu á bloggið okkar og bæta við myndum og það ætla ég mér að gera í dag. Nú byrja skrifin.
Þann 16. ágúst fórum við austur á Kjóastaði enda var förinni heitið yfir Kjöl með Ásu og Hjalta. Við fórum sem rekstrarmenn á þeirra vegum. Við vorum komin austur fyrir hádegi og aðstoðuðum við að gera klárt fyrir brottför. Hrossin voru sótt í hagann og ferðahrossin tekin úr og hin fóru aftur í hagann. Dittað var að þeim hrossum sem þörfnuðust járningar og öðru sem gera þurfti klárt fyrir brottför. Við sáum Sólon í stóðinu og leit hann bara vel út. Hjalti var ánægður með klárinn sem er bara frábært. Við erum ánægð með að klárinn skuli koma að góðum notum.
Þegar allir voru mættir á svæðið ferðafólk og vinnufólk voru hrossin gerð klár og haldið var að stað yfir Kjöl. Ferðafólkið fór á undan rekstrinum og fór í útsýnisreið. Við fórum aftur á móti beint að Sandá þar sem hrossin voru yfir nóttina. Við lentum í smá ævintýri með eitt hross sem var ekki á því að fara með rekstrinum og eftir langan eltingaleik var hrossið skilið eftir og ég og Össi héldum á eftir rekstrinum sem við náðum í næsta stoppi. Þetta kvöld kynntumst við frábæru fólki, þar á meðal kokkarnir frábæru þær Adda of Anna Fía. Við vorum heppin með samstarfsfélaga í ferðinni og það smullu allir saman eins og flís við rass. Einnig vorum við heppin með ferðahópinn sem við fengum.
Á mánudeginum fóru knaparnir á undan að fyrstu áningu á leið til Árbúð. Við fórum svo af stað þegar búið var að athuga með járningar og laga það sem laga þurfti. Ég var sett fyrir rekstrinum, ekki leist mér neitt svakalega vel á það þar sem að ég hafði aldrei farið þetta áður. Ég var með stóran hnút í maganum og þá sérstaklega vegna þess hversu áttavilt ég er. En allt hafðist þetta, ég gerðist bara sporrekjandi og elti hófförin eftir knapana og kom okkur í fyrstu áningu. Ég og Össi fórum svo fyrir rekstrinum að næstu áningu og á síðasta kaflanum var Hjalti með okkur fyrir framan. Þegar komið var í Árbúðir voru hrossin yfirfarin og þeim komið fyrir í næturhólfinu. Kvöldið fór svo í spjall við knapa og rekstrarmenn sem og afslappelsi.
Á þriðjudeginum var svo förinni heitið í Svartárbotna þar sem gist var í Gíslaskála. Dagurinn gekk að mestu vel fyrir sig þar til undir lokin. Þá lenti ég á einu hrossi sem bara ákvað að það þyrfti ekki að fara lengra og var bara með þvermóðsku og leiðindi en ég ákvað að vera þrjóskari og kom hrossinu á leiðarenda. Það tók að vísu sinn tíma og Össi kom á móti mér til þess að hjálpa. Þegar við komum svo að Gíslaskála voru allir komnir í hús. En þetta tókst og ég var bara nokkuð sátt við það.
Á miðvikudeginum var haldið til Hveravalla. Sammi leiðsögumaður og Gert fóru með knapana á undan og átti að fara með þá að Hvítárvatni, en eitthvað skoluðust leiðarlýsingarnar til hjá þeim félögum og þeir viltust lítið eitt. Allt fór þetta samt betur en á horfðist og hittust hóparnir aftur á leiðinni til Hveravalla. Eitt rekstar hrossið ákvað að vera með leiðindi strax við upphaf brottfarar. Ekki langaði mig mikið til þess að skilja það eftir og reyndi aðeins of vel að koma því áleiðis, ég var næstum búin að drekkja hrossinu. Hrossið hljóp yfir lítinn læk að mínu mati, nánar til tekið Svartá, og ekki vildi það betur til en að hrossið fór á bólakaf. Það komst nú upp á endanum og reyndum ég og Össi að reka það í átt að rekstrinum en ákváðum að skilja það eftir við "Sjö staupa vað". Þegar við vorum komin þó nokkuð lengra mættum við Ásu með skemmtilega hrossið frá því seginum áður. Fengum við þau tilmli að fara með það til baka og taka hitt hrossið við "Sjö staupa vað" og koma þeim heim í Gíslaskála, sem við og gerðum. Þegar við komum að Gíslaskála vorum við búin að eyða rúmri klukkustund í þessi hross. Við héldum svo áleiðis til Hveravalla og það tók okkur rúman einn og hálfan tíma að ná samferðafólki okkar. Ákveðið var að ríða í gegnum Þjófadali með reksturinn sem og knapa, á leiðinni í gegnum Þjófadalina tók enn eitt hrossið upp á því að nenna ekki meira. Ég ákvað að ég skildi sjá um það, setti á það beisli og reyndi að teyma. Þar gekk á ýsmu til að mynda þá slitnuðu mélin, já mélin slitnuðu en ekki leiðrið. Ég var rétt komin upp úr dölunum þegar Össi kom til mín og við riðum á undan hrossinu að Hveravöllum og vorum við víst ekki svo langt á eftir þennann daginn. Eftir kvöldmat var svo farið í pottinn og neytt niðursuðubrauðs.
Á fimmtudeginum var leið heitið í Galtará. Okkur hlakkaði mikið til að fara yfir Blöndu, Svörtukvísl og Ströngukvísl. Það var meiri háttar gaman en ég varð samt fyrir smá vonbrigðum, það var svo lítið í ánum en kannski verður meira næst hver veit. Þennan dag var leiðindar rigningar kalsi og vindur en það var bara til að brydda aðeins upp á ferðina en margir voru frekar blautir og kaldir em höfðu gaman af.
Á föstudeginum var haldið á endastöðina í Skagafirðinum. Þegar við vöknuðum um morguninn var hvít jörð og fór það misvel í knapana, sumum fannst þetta miklu meira en nóg meðan aðrir dáðust af þessari upplifun. Eitt hrossanna var að spá í að vera með leiðindi en það stóð nú ekki lengi. Það hafði týnt vinum sínum en því var fljótt kippt í liðinn og hrossinu komið saman við félaganna. Þegar komið var í Mælifellsrétt tókum við okkar hross frá þar sem þau voru á leið til Jónsa frænda á Skörðugili. Þegar búið var að hrossast fórum ég og Össi í Lauftún og eyddum kvöldinu með knöpunum og samstarfsfólki okkar. Þetta lokakvöld var einstaklega vel heppnað og vil til haft og ekki sá maður betur en að allri skemmtu sér vel og höfðu gaman af þeim uppátækum sem stungið var upp á þetta síðasta kvöld.
Á laugardagsmorguninn kvöddum við svo alla þá sem voru í ferðinni og héldum á Skörðugil. Þaðan var svo ferðinni heitið á Njálsstaði og af sjálfsögðu á hestum hvað annað. Við riðum í gegnum landið hjá Jónsa og yfir Reiðskarðið, þaðan var svo haldið í Þúfnavelli þar sem Jónsi og Tjörfi enduðu sína ferð. Við héldum aftur á móti áfram og þegar komið var í Kirkuskarðsrétt tók Didda bílinn og ég, Össi og pabbi riðum heim. Við komum við á Mánaskál hjá Kollu og fjölskyldu, mikið er nú gaman að sjá hvað allt er að verða flott og fínt hjá þeim. Þau eru búin að vera svo dugleg að taka bæinn í gegn og girða túnin þar í kring. Þegar komið var heim á Njálsstaði voru allir mikið meira en þreyttir, hrossunum var komið fyrir í haga og gengið frá reiðtygjum því næst var haldið heim í bæ og slappað af.
Á sunnudeginum gerðum við okkur klár til heimferðar í borgina. Ég sótti Björn Elvar og Stefaníu Dúfu yfir á Syðra-Hól meðan Össi pakkaði saman dótinu okkar. Þegar ég kom svo með börnin yfir til pabba og Diddu tjáði Össi mér að hann væri sennilega á leiðinni yfir Kjöl aftur sem reyndist svo þannig. Ég byrjaði á því að aka Össa í Skagafjörðinn áður en ég og börnin héldum svo heim til Reykjavíkur. Þegar heim var komið fóru börnin í háttinn enda stór dagu hjá þeim fram undan eftir lagnt sumarfrí í sveitinni. Daginn eftir kíktum við í smá heimsókn á leikskólann, það var eins og Stefanía hefði ekki farið í neitt frí. Hún gekk bara inn og byrjaði leika sér og hún fékk mikið af faðmi og knúsi frá vinum sínum og starfsfóki. Einnig fékk Björn Elvar mikð af knúsi og faðmi frá starfsfólki leikskólanns og ekki þótti honum það leiðinlegt.
Ég fór á Hveravelli og hitti liðið, borðaði með þeim og fór í pottinn. Signý og Lilla pössuðu fyrir mig. Ég keyrði á Selfoss og þaðan fékk ég far með Bjössa manninum hennar Öddu kokks. Þetta var svakalega skemmtileg ferð og gaman að hitta allt liðið.
Föstudagskvöldið þann 28.08 fór ég ásamt börnunum á Kjóastaði að sækja Össa, okkur var boðið að matast með liðinu. Krakkarnir skemmtu sér mjög vel á hlaupum um útihúsin og aðstoðuðu auðvitað við matargerðina sem og annað sem hægt var að hjálpa til við.
Fjár og stóðréttir eru yfirstaðnar og allt sem þeim tilheyrir. Um stóðréttarhelgina var margt um manninn í sveitinni og bara gaman. Adda, Bjössi, Anna Fía og Elli, Heiða, Alex, Ísak Logi og Unnur komu á okkar vegum svo voru einnig Dóri bróðir og fjölskylda sem og Maja systir og fjölksylda, Signý og Lilla sem og pabbi og Didda. Það var grillað á laugardagskveldinu eftir ferðina á dalinn, eftir grillið var svo skrafað fram á nótt.
Þá eru það tamningarnar... Tildra og Gjálp komu í bæinn og allt virtist ganga vel með Gjálpina en svo kom í hana einhver mótþrói sem virtist bara vilja vera á móti manninum. Hún neitaði alveg að gefa eftir heldur barðist hún á móti þegar hún var krafin um eitthvað. Við vonuðumst eftir því að þetta myndi lagast en því miður þá fór það ekki svo þannig að hún endaði sem blóðmeri fyrir austan og vonandi hagar hún sér vel þar. Tildra aftur á móti er allt önnur típa. Hún hlustar og vinnur það sem hún er beiðn um. Í henni er laus gangurinn og er Lilja farin að ríða henni úti á götu og ekkert mál.
Um daginn fórum við í Árbæjarsafn ásamt Möggu og börnum. Ég verð að segja að ég varð smá svekkt, Við fórum á hefðbundnum opnunartíma en öll hús voru lokuð og ekkert hægt að skoða nema það sem var utandyra og það var ekki mikið annað en húsdýrin og útlitið á byggingunum. Össi og Magga fóru svo í rólu-hoppu keppni og auðvitað vildu krakkarnir gera eins sem þau svo gerðu. Bara gaman af því hvað allir skemmtu sér vel saman og léku sér.
Um daginn þegar Össi var búinn að fara með Stefaníu á leikskólann kom hann hlægjandi til baka. Hann sagði mér frá því að búið var að taka stóran hlera úr leikskóla-girðingunni til að vinnuvélar kæmust inn í garðinn. Þegar Stefanía Dúfa sá þetta á leiðinni inn í leikskólann heyrðist í henni: "JÁ SÆLL" !!! og svona líka beint frá hjartanu. Ég hef því miður ekki fengið að heyra svona frasa frá henni, kannski seinna það er aldrei að vita...
Um helgina fer Össi svo norður með Tildru þar sem hún er búin hjá Lilju í bili en kemur með til baka þær stöllur Dís og Hexíu, það verður gaman að sjá hvernig þær koma út.
Jæja ætla að láta þetta duga í bili og klára að vinna í myndunum sem ég ætla að setja hér á síðuna okkar og vonandi verður það fljótlega.
26. Ágúst
Jæja ekki hægt að segja að við höfum verið neitt sérstaklega dugleg að blogga í sumar.
Þann 17. júlí fórum við norður í sveitina til að líta eftir með stóðhestunum þar sem pabbi og Didda voru að skella sér í suamrfrí. Á laugardagsmorgninum fórum við á Sauðárkrók og komu Alexandra og Valdimar með okkur. Á leiðinni heim frá Króknum vorum við svo óheppin að keyra á eitthvað drasl á veginum með þeim afleiðingum að eyðileggja eitt dekk, en það bjargaði okkur að við vorum með "aumingja" varadekk. Við gerðum heiðarlega tilraun til þess að redda okkur dekki á Blönduósi en þar var ekkert að hafa. Við brunuðum svo yfir í Balaskarð og hittum Björn Elvar og Stefaníu Dúfu í miðjum heyskap. Þau voru ósköp glöð að hitta okkur og við þau. Alexandra Dögg og Valdimar fengu að vera hjá þeim á meðan við skelltum okkur í kaffi til Kollu og Atla í Mánaskál. Eftir dágott stopp hjá þeim var aftur heldið yfir í Balaskarð til að sækja Alexöndru Dögg og Valdimar. Björn ELvar og Stefanía Dúfa voru ekki alveg til í að sleppa strax af þeim hendinni svo að úr varð að Alexandra Dögg og Valdimar urðu eftir og kæmu svo bara heim með Magnúsi og Signý þegar þau færu heim til mjalta.
Við ákváðum að skella okkur á Húnavökuball um kveldið og var Sjonni frændi á leiðinni á ballið til okkar. Camila, Aexandra Dögg og Valdimar voru heima að passa fyrir vinkonu þeirra Signý og Lillu. Margt var um manninn á Blönduósi og má segja að allt hafi verið yfirfullt. Ég man ekki eftir að hafa séð svona mikið af fólki á Ósnum í langan tíma. Að balli loknu sátu ég, Össi og Sjonni og spjölluðum vel fram eftir morgni eða þar til augun voru farin að síga mjög mikið.
Á sunnudeginum héldum við svo heimáleið með stoppi hjá mömmu og Allan á Skaganum og snæddum með þeim kvöldmat. Það er alltaf jafn gott og notalegt að kíkja við hjá þeim. Þegar heim var komið tók við afslappelsi yfir imbanum í smástund og svo tók svefninn við.
Þann 7. ágúst var komið að þriggja daga hestaferðinni okkar yfir á Kjóastaði. Við höfðum með okkur fimm hross til reiðar. Í fyrsta áfanga riðurm við frá Kjósaskarði yfir í Kringlumýri. Við fengum slatta af rigningu á leiðinni og þar sem fyrr í sumar höfðu verið smálækir voru orðnir að alvöru lækjum og sumstaðar nánast að ám. Þegar við vorum komin í Kringlumýri tókum við þá afstöðu að gista ekki í skálanum vegna kulda og einnig vegna þess hve fötin okkra voru blaut. Yndislegu trússarnir okkar þau Heiða, Alex og Ísak Logi komu og sóttu okkur og fóru með okkur heim til þerris, enda vorum við gegn blaut og ekki veitti af. Þann 8. riðum við frá Kringlumýri yfir í Litla-Fljót við Reykholt. Dagurinn byrjaði með hellidembu en lagaðist eftir því sem leið á og fengum við mjög gott veður megnið af þessari dagleið. Þegar við komum að Litla-Fljóti voru Heiða, Alex og Ísak Logi þegar mætt á staðinn til að sækja okkur og heim var haldið. Þann 9. héldum við svo frá Litla-Fljóti til Kjóastaða. Þegar við vorum að leggja af stað var yndislegt veður og víðsýnt. Þegar við vorum búin með um það bil tvo-þriðju af leiðinni byrjaði að rigna á okkur. Þetta virtist ætla verða að úrhelli en sem betur fer varð þetta bara góður úði, þar sem við vorum ekki með nein regnföt með í þessum hluta ferðarinnar. Þegar við komum að Kjóastöðum voru Heiða, Alex og Ísak Logi ekki komin svo við biðum þeirra í rólegheitunum og hittum við Ásu sem benti okkur á hvar við gætum sett hrossin okkar. Ása var kát og glöð eins og alltaf þegar maður hittir hana. Nóg var að gera hjá Ásu svo við biðum bara inni í hesthúsi eftir trússunum og Sóldögg sem fékk ekki að hlaupa með þessa dagleið vegna þess hveru sárfætt hún var eftir fyrri dagana. Þegar heim var komið hófumst við handa við að þrífa hestafötin okkar fyrir Kjalarferðina enda nóg að þrífa bæði fatnaður og reiðtygi, enda skemmtilegra að mæta hreinn og snyrtilegur til fara.
Þann 13. fór ég með Alexöndru til Berglindar tanna til að líma tennréttingar-kubb sem hafði losnað og að því loknu skutllaði ég henni heim og fór í vinnuna. Eftir vinnu sóttum við Feng og Ófeig í beitarhólið og ókum með þá á Kjóastaði. Þar sáum við hin hrossin okkar í réttinni og gátum sett þá beint saman við þau. Um leið og þau sáust mátti heyra kummr eins og oft heyrist þegar hross eru að kljást. Við skildum hestakerruna eftir á Kjóastöðum fyrir Lilju og Bigga og héldum svo af stað heim. Á föstudaginn voru mamma og amma svo yndislegar að keyra með mér norður svo ég kæmist heim aftur, þar sem að ég þurfti að koma jeppanum norður svo við kæmumst nú örugglega heim eftir Kjalarferðina. Amma var með mér í bíl og það var alveg æðislega gaman og Alexandra Dögg var með mömmu og ekki leiddist þeim það. Þegar norður var komið stoppuðum við í smá kaffi hjá pabba og Diddu áður en haldið var aftur suður. Mamma og amma voru svo yndislegar að aka mér alla leið til borgarinnar.
Ég ætla að láta þetta duga í bili og um helgina mun ég setja inn myndir úr Kjalarferðinni og blogga eitthvað um hana. Ákvað að gera það ekki núna þar sem að ég á eftir að velja og vinna myndirnar. Össi verður líka komin heim og þá get ég einnig bætt við hvernig Kjalarferðin til baka var.
17. Júní
Áður en ég hef skrifin um síðustu daga ætla ég að setja inn tvær myndir af folaldinu undan Klukku og Rektors sem er bleikálóttskjóttur hestur.
Þann 5. júní fórum við í sveitina til að hitta börnin og skoða þau folöld sem komin voru í heiminn.
Á leið okkar í sveitina stoppuðum við í Borgarseli hjá Sigrúnu og Didda og skoðuðum bústaðinn og heitapottinn sem þau eru búin að koma fyrir við bústaðinn.
Á laugardeginum fórum við og tókum myndir af þeim folöldum sem komin voru. Það er nú engin smá litadýrð þetta árið og þá sérstaklega hjá pabba og Diddu. Þau fengu eitt sótrautt, þrjú rauðskjótt, eitt brúnskjótt, eitt bleikálótt, eitt jarplitföróttskjótt, eitt fífilbleiktstjörnótt, eitt jarpvindóttskjótt og eitt jarpt. Við fengum aftur á móti tvö bleikálótt, eitt bleikálóttskjótt og tvö rauðstjörnótt. Okkur finnst litadýrðar-skiptingin ekki alveg nógu sanngjörn en jæja svona er þetta bara. Við verðum einhverntíman heppin með liti, það er bara spurning hvenær.
Litadýriðina hjá pabba og Diddu má sjá HÉR
Við hjálpuðum pabba við mótum hesthúsréttarinnar sem er í smíðum. Það verður engin smá breyting á öllu hrossastússi þegar þessi rétt verður tilbúin. Á réttinni verða tvö gerði sem koma til með að auðvelda flokkun á hrossunum og margt annað þeim tengt. Þessi rétt verður ekki steypt, eins og sú gamla sem búið er að rífa að mestu, heldur verður hún úr járnrörum og vonandi minnkar bleytan eitthvað við þessa breytingu. Það væri mikil bót að þurfa ekki að vaða aur upp á ökla þegar verið er að hrossast eitthvað. Einnig búumst við við því að skaflinn sem myndast við réttarvegginn á veturnar breytist eitthvað, vonandi minnkar hann þannig að minni hætta verði á ófærð heim að bæ.
Um hádegisbilið fór ég og sótti Björn Elvar og Stefaníu Dúfu yfir á Syðri-Hól. Þau voru ekkert smá ánægð að fá að kíka í sveitina til afa og ömmu og ekki skemmdi það fyrir þeim að Alexandra Dögg var heima og Dóri bróðir var einnig í sveitinni með Valdimar, Ásdísí Birtu og Hrannar Snæ. Allir krakkarnir skemmtu sér konunglega saman, Björn Elvar og Stefanía Dúfa fóru nú yfirleitt ekki mjög langt frá okkur og voru einnig dugleg við að hjálpa til við réttarsmíðina. Þeim leiðist sko alls ekki þegar verið er að framkvæma eitthvað, skiptir ekki máli hvort það sé lítið eða stórt verk ef þau bara fá að aðstoða við verkið. Það var ekkert smá gaman að hitta krakkana, þau hafa stækkað og þroskast svo mikið og einnig eru þau orðin svakalega útitekin og greinilegt að þeim líður vel. Við röltum með Björn Elvar og Stefaníu Dúfu til folaldsmeranna þar sem við sýndum þeim folaldið þeirra sem mun vera rauðstjörnótt meri undan Láð og Fjarka sem og ég tók fleiri myndir af folöldunum. Björn Elvar og Stefanía Dúfa voru ekkert smá ánægð með folaldið sitt sem ber nafnið Einkun. Eftir vel heppnaðann dag og góða grillmáltíð skutlaði ég krökkunum yfir á Syðri-Hól þar sem að komin var tími á lúr eftir langan en góðan dag við vinnu og leik.
Á sunnudeginum var svo réttarsmíði haldið áfram og seinni partinn tókum við saman dótið okkar og fundum til girðingar efnið okkar fyrir sumarhólf reiðhrossanna og svo var haldið heim á leið.
Mánudaginn 8. og þriðjudaginn 9. voru farnir æfingatúrar fyrir sleppitúrinn. Fyrri daginn var riðið að áningunni við Elliðavatn og seinni daginn var riðinn Elliðiavatnshringur og gegnum Rauðhólana. Miðvikudaginn fyrir sleppitúr var hrossunum gefið frí, annað hefði verið ósanngjarnt. Eftir vinnu á fimmtudaginn var brunað svo til beinustu leið upp í hesthús, hrossin gerð klár fyrir brottför sem reiðmenn. Í fyrsta áfanga var riðið frá Gusti í Kópavogi yfir í Helgadal í Mosfellsdal, þar sem við fengum að vera með hrossin yfir nóttina. Annar áfangi var frá Helgadal yfir í Svartagil í Þingvallasveit þar sem áð var í tvær nætur, þar sem nokkur af okkur vorum upptekin á laugardeginum vegna ýmis konar veisluhalda. Við fórum í skírnarveislu hjá Heiðu og Alex og hlaut litli pjakkurinn þeirra nafnið Ísak Logi Mason. Innilega til hamingju með nafnið Ísak Logi og Heiða og Alex innilega til hamingju með pjakkinn ykkar, hann er yndislegur og vonandi dafnar hann vel í framtíðinni. Einnig fórum við í þrítugsafmæli um kvöldið hjá henni Erlu, innilega til hamingju með afmælið Erla.
Jæja aftur að sleppitúrnum. Þriðji áfanginn var frá Svartagili yfir í Kringlumýri á Lyngdalsheiði og þar var hrossunum áð yfir eina nótt en við fórum ásamt Siggu, Lilju, Bigga og krökkunum þeirra til Óla og Hönnu í Víðigerði þar sem við gistum. Fjórði áfanginn var svo frá Kringlumýri í Litla-Fljót við Reykholt. Fimmti og síðasti áfanginn var svo frá Litla-Fljóti yfir í Kjóastaði. Þar verða hrossin okkar fram á sunnudag en hrossin sem Lilja og co voru með fara með Lilju yfir Kjöl næstu vikuna. Sleppitúrinn var einstaklega vel heppnaður, góður gír á öllum ferðafélögum og ekki skemmdi veðrið sem við fengum. Ekki varð nema eitt þannig lagað smávægilegt slys sem henti Össa þegar hann var að negla skeifu undir einn klárinn. Össi var svo hrifinn af einum klárnum sem Lilja bauð honum að prufa í túrnum að hann hreinlega ákvað að tengjast honum blóðböndum og járna sig fastan við klárinn. Fjöðurin fór inn við liðinn á þumalputta vinstri handar og út rétt fyrir ofan nöglina, það var lán í óláni að klárinn skyldi standa kyrr og ekki rífa upp húðna á milli gatann. Þetta er það snyrtilegasta járningaróhapp sem ég hef séð. Össi var heppinn að fjöðurin skyldi ekki fara inn í liðinn eða eitthvað í þá áttina.
Nú er búið að koma þeim merum sem við ætlum að halda í sumar undir hesta. Láð fór undir hann Flipa gamla, Gæska fór undir Aris frá Akureyri og Þula fór undir Náttar frá Vorsabæjarhjáleigu, svo verður bara spennandi að sjá hvað kemur út úr þessum blöndum að ári.
Læt þessum skrifum lokið í bili. Þangað til næst, lifið heil og farið vel með ykkur.
2. Júní
Jæja þá er "Bygginga-Dómsdagur Fjarka" að kveldi kominn og erum við mjög sátt við útkomuna.
Í morgun brunuðum við austur í Landeyjar og fyrsta stopp var á Hólmahjáleigu þar sem Gæska okkar er. Merin leit vel út og er með virkilega fallegt móvindótt hestfolald sem er reyndar ekki í okkar eigu. Því næst brunuðum við á Syðri-Úlfsstaði til Rikka og Siggu.
Þegar þangað var komið var Fjarki auðvitað skoðaður í bak og fyrir þar sem hann var á leið í byggingadóm og einnig voru fleiri hross skoðuð sem og við aðstoðuðum Rikka við eitt og annað. Þegar tími var kominn til að leggja í hann á Hellu voru hrossin sett á kerru og brunað af stað. Þar tók svo við "biðin langa". Þegar komið var að dómum voru hrossin gerð klár fyrir mælingar og svo rölt með þau yfir í höllina þar sem við tók meiri bið. Þegar búið var að dæma hrossin var haldið með þau í hesthúsið og Fjarki settur inni í stíu og Rikki lagði á merina Sögu frá Syðri-Úlfsstöðum og byrjaði að hita upp fyrir hæfileikadóm. Sýningin gekk vel og allir vonuðu sitt besta með einkunnir á báðum hrossunum.
Þessar myndir eru af henni Sögu Orradóttur frá Syðri-Úlfsstöðum.
Að sýningu lokinni var haldið heim á Syðri-Úlfsstaði, þegar við vorum að taka Fjarka úr kerrunni kallaði Rikki til okkar að merin hefði fengið 1. verðlaun og óskum við þeim bara innilega til hamingju með merina. Þegar búið var að koma hrossunum fyrir hlupu Rikki og Frímann inn til að athuga dóminn á Fjarka. Þegar þeir svo komu til baka sagði Rikki að loka dómur á Fjarka hefði verið 7.90 sem jú er ásættanlegt en Sigga sá það á svipnum á Rikka og Frímanni að þeir voru að plotta eitthvað. Þannig að þeir neyddust til að segja okkur rétta tölu sem hljóðar upp á 8.22. Hér má finna heildarumsögn dómsins "Dómur Fjarka"
Þökkum við Rikka og Siggu fyrir að hugsa vel um klárinn okkar og einnig þökkum við Rikka fyrir að fara með hann í byggingardóm fyrir okkur.
Hér er svo einnig ein mynd af litlu sætu tíkinni okkar henni Sóldögg sem skemmti sér konunglega á Hellu laus við allt stress og eftirvæntingar.
Þar til næst, bestu kveðjur Dódó og Össi.
31. Maí
Halló allir saman. Það er nú ekki svo langt síðan að við settum inn fæsrlu síðast.
Össi fór norður í land um síðustu helgi að hjálpa pabba með viðhaldið á girðingunum okkar. Auðvitað tók kallinn myndavélina með og smellti af nokkrum myndum af folöldunum sem voru komin og auðvitað þeim sem komu um helgina. Við vorum svo heppin að fjórða og síðasta folaldið sem við fengum kom rétt áður en hann lagði af stað heim. Merarnar voru í meiri hluta hjá okkur þetta árið, það er að segja þrjár á móti einum hesti. Það er nú bara nokkuð gott að okkar mati.
Á meðan Össi var í sveitinni var ég hér í borginni að vinna og hugsa um hrossin okkar hér í bænum.
Við bættum við tveimur hrossum í hópinn okkar hér í bænum fyrir tveimur vikum og urðu það Mósi og Líf sem urðu fyrir valinu. Síðan þau komu erum við búin að vera þjálfa þau stíft ásamt Mökk og Nótt þar sem að óðum styttist í "sleppitúrinn". Lagt verður af stað að kvöldi fimmtudagsins 11. júní og verður lagt af stað frá Gusti og haldið upp í Mosfellsdal þar sem að hrossin verða hvíld yfir nóttina. Meira segi ég svo frá sleppitúrnum að honum loknum.
Alexandra Dögg er kominn í bæinn og ætlar að dvelja hjá okkur um stund. Hún hefur verið að koma með okkur á hestbak og hefur hún fengið að brúka hana Líf. Hún er ánægð með merina en finnst hún vera full viljug. Það er samt gaman að sjá hvað þær passa vel saman og að vita hvað Líf er meðfærileg miðað við það að hún er nú ekki svo mikið tamin og búin að vera í pásu í þrjú ár þar sem hún var í folaldseign. Líf er ekta fjölskylduhross sem allir geta brúkað óvanir sem vanir. Svona hross eru dýrmæt eign og ættu að vera til hjá öllum þeim sem hafa gaman af hrossum og vilja hafa alla fjölskylduna með í þessu skemmtilega sporti.
Hér eru svo myndir af folöldunum okkar og einnig eru fleiri myndir í myndaalbúminu.
Sonur Heru og Stofns frá Efra-Seli Dóttir Prúðar og Fengs frá Meðalfelli
Dóttir Þulu og Fjarka frá Njálsstöðum Dóttir Láðar og Fjarka frá Njálsstöðum
12. Maí
Heil og sæl öll sömul. Ekki höfum við verið neitt svakalega dugleg að setja inn færslur upp á síðkastið enda er búið að vera nóg að gera bæði hér heima, hesthúsunum og vinnunni. Þannig hefur það verið að þegar maður er loksins kominn heim og búið er sinna heimilisstörfunum og krökkunum að maður hlunkast í sófann og er búinn á því og nennir ekki meiru þann daginn.
Ég ætla að stikla á stóru um það helsta sem gerst hefur og því sem er framundan hjá okkur.
Við ætlum að byrja á því að óska öllum afmælisbörnunum frá því að við blogguðum síðast til hamingju með daginn en það eru..... Maja systir, Stefanía Dúfa, Soffía Arndís, Alexandra Dögg, Kolla frænka, Tómas Andri, Ingvar afi og Valdimar yngri. Einngi viljum við bjóða velkomin í heiminn þeim Arndísi Maríu (Árna og Þóru dóttur) og Mason litla (Heiðu og Alex syni). Innilega til hamingju með afkvæmin ykkar kæru nýbökuðu foreldrar.
Nú fer að líða að því að Alexandra Dögg fari að byrja í tannréttingum. Hún átti að koma í nokkra undirbúningstíma í næstu viku þannig að hægt væri að setja upp víravirkið þann 5. júní en búið er að fresta þessu öllu um nokkrar vikur þar sem að þessir tímar lentu beint inni í prófavikunni hjá henni, einnig hefði hún misst af tveimur síðustu tímunum í knapamerkinu fyrir prófið sem hefði ekki verið gott þar sem að hún ætlar sér að ná prófinu og gera það með glans.
Um þar síðustu helgi fórum við í Húsdýragarðinn með krakkana ásamt Möggu og afkvæmum. Ákveðið var að rölta í Húsdýragarðinn heiman að frá Möggu. Krakkarnir skemmtu sér konunglega og hlupu fram og til baka um allt á göngustígnum. Hrannar Snær rölti aftur á móti með okkur með boltann sinn í fanginu. Þegar við komum í Húsdýragarðinn óðu krakkarnir áfram um allt og reyndu að skoða sem flest dýr á sem minnstum tíma eða svona næstum því. Við náðum að bremsa þau svolítið af og fá þau til að stoppa aðeins hjá hverju dýri og tala aðeins um þau. Þegar búið var að skoða flest öll dýrin var hlaupið yfir í Fjölskyldugarðinn og krakkarnir fengu útrás í leiktækjunum. Þau skemmtu sér meiri háttar vel á meðan við sátum álengdar og spjölluðum. Þegar krakkarnir voru búnir að leika sér heillengi og prufa öll þau leiktæki sem í boði voru röltum við aftur yfir í Húsdýragarðinn þar sem þessum mikla og skemmtilega degi var lokið með einni ferð í hringekjuna og einum járnbrautarrúnti um Húsdýragarðinn. Þegar við vorum svo komin heim til Möggu var splæst í pizzu á liðið til að seðja hungrið sem var orðið þó nokkuð eftir öll hlaupin og ærslin.
Um síðustu helgi lögðum við land undir fót og fórum á norðurlandið. Við ætluðum að taka hestakerruna með okkur og flytja eitthvað af dótinu sem er í geymslunni hjá okkur í sveitna og geyma þar sem og að við ætluðum að taka með okkur tvö hross í bæinn. Þegar ég var búin að sækja Össa í vinnuna og krakkana í skólana tékkaði ég á vegagerinni og þar sem allhvasst var á Kjalarnesinu og undir Hafnarfjalli var ákveðið að hestakerran yrði eftir í bænum. Þegar við vorum komin á Kjalarnesið sáum við að húsbílar og kassabílar voru að leggjast í var, vorum við mjög ánægð að hafa skilið kerruna eftir enda tóku sumar vindhviðurnar svo í að bíllinn nötraði. Þegar við vorum svo komin að afleggjaranum upp á Bröttubrekku tókum við eftir því að það stóð ein lögga út á miðjum vegi og var búin að stoppa tvo bíla og var eitthvað að tala við ökumenn þeirra. Okkur datt helst í hug að það væri búið að loka Bröttubrekku þar sem að við vissum að verður var ekki eins og best er á kosið. Við sveiðgum framhjá og héldum för okkar áfram í átt að Holtavörðuheiði. Þegar við vorum svo að verða komin að Hvammi í Norðurárdal sáum við löggubíl með blikkandi ljós og svo stökk út úr honum lögga og stoppaði okkur. Hann spurði okkur hvort að við hefðum ekki séð "Póstinn" eins og hann orðaði það. Við hváðum og þá spurði hann okkur hvort að við hefðum ekki séð lögguna sem stóð á veginum og væri að stoppa bílana. Jú við játuðum því og sögðum að við hefðum haldið að hann væri að stoppa fólk sem væri að fara upp á Bröttubrekku. Nei, nei þá var sú lögga að stoppa fólk sem var að leggja upp á Holtavörðuheiði þar sem búið væri að loka henni vegna veðurs og ófærðar og þar sem að slatti af bílum væru útaf og þess háttar og verið væri að beina fólki upp Bröttubrekku og Laxárdalsheiði. Vorum við því beðin um að snúa við og fara þá leiðina sem við gerðum. Löggan gat nú ekki bundist því að hlæja af okkur sem er jú skiljanlegt. Þegar við vorum svo að reyna að laumast inn afleggjarann á Bröttubrekku kom "Pósturinn" auga á okkur og glotti. Ekki er nú hægt að segja að Laxárdalsheiðin hafi verið eitthvað til að hrópa húrra yfir en við komumst á leiðarenda. Heima í sveitinni var allt saman hvítt, það má segja að það hafi allt verið hvítt frá því að við komum upp að rótum Laxárdalsheiðarinnar og heim í hlað á Njálsstöðum.
Á laugardagsmorguninn fórum við hesthúsin með pabba og sinntum verkunum með honum sem og við kíktum á Prúðina sem pabbi kippti inn vegna veðurs þar sem hún er komin á köstunartíma og einnig kíktum við á nýjasta meðlim Njálsstaða-hrossana. Það er þessi litla og sæta meri sem er undan Fröken frá Balaskarði og Fjarka frá Njálsstöðum
Hryssan á neðri myndinni er ekki móðir folaldsins, en það vantar ekki lyftuna og töltið í litlu skvísuna.
Nú fer að styttast í það að krakkarnir fari í sumardvöl í sveitina og er tilhlökkunin orðin mikil, enda verður nóg að gera hjá þeim eins og vanalega. Einnig styttist í það að skólinn verði búinn og að ALexandra geti farið að koma í almennilega heimsókn til okkar hingað í bæinn.
Jæja ætla að láta þessu lokið í bili. Þangað til næst farið vel með ykkur og hafið það gott.
24. Mars
Föstudaginn 13. fórum við norður í sveitina til að líta eftir öllu fyrir pabba og Diddu þar sem þau fóru til Reykjavíkur. Börnin fóru í helgar heimsókn til pabba síns og Signý. Við vorum komin norður rétt um það bil þegar seinni mjaltir voru að hefjast á Syðra-Hóli. Björn Elvar og Stefanía Dúfa voru hæst ánægð að ná í fjósið. Þeim finnst ekkert eins skemmtilegt eins og að skottast í kringum dýrin í sveitinni og við fáum alltaf að heyra skemmtilegar sögur úr sveitinni þegar þau koma svo heim. Eins og hvaða kýr eru búnar að bera og hverjar eru komar að burði og þess háttar.
Þegar við vorum komin á Njálsstaði fór Össi og gaf stóðinu nokkar rúllur. Ég var heima í bæ þar sem ég treysti mér ekki til að hossast í traktornum eftir bílferðina. Ég skuttlaði Alexöndru á árshátíð Grunnskólanns á Blönduósi sem hún var næstum búin að gleyma þar sem við vorum að spjalla og ég að hjálpa henni í tölvunni. Þegar Össi var búinn að gefa stóðinu kíkti hann á hrossin í hesthúsunum áður en hann kom heim í bæ. Þegar búið var að sækja Alexöndru á árshátíðina áttum við rólegt kvöld, við sátum og spjölluðum við Signý og Lillu sem voru einnig í sveitinni.
Á laugardaginn fékk ég að sofa út á meðan Össi fór og gaf reiðhestum og folöldum. Eftir hádegi fórum við og settum hrossin út. Ég kom mér fyrir bak við hesthús með myndavélina að vopni tilbúin að taka myndir þegar hrossin hlypu framhjá. Þegar búið var að hleypa hrossunum út og rölta innanum þau mokuðum við hesthúsin og ég tók fleiri myndir. Þegar skítmokstri var lokið ákvað Össi að moka skaflinn sem hafði myndast á veginum fyrir neðan íbúðarhúsð. Meðan Össi var að gera sig klárann í snjómoksturinn kom ég mér vel fyrir á skaflinum og auðvitað vopnuð myndavélinni. Ég ætlaði mér að taka fullt af myndum þar sem að snjórinn væri að þrýstast upp í traktorsskófluna, en þær myndir urðu ekki margar þar sem smá babb kom í bátinn... Það vildi ekki betur til en svo að þegar Össi var að losa skóflu tvö brotnaði stykkið sem heldur ámoksturs-stönginni fastri á sínum stað. Allt í einu hélt hann á stönginni og og gat ekkert gert. Ámoksturstækin föst í hæstu stöðu og stöngin gagnslaus. Ég rölti til hann þar sem hann var að spá í hvað hafði gerst og hvað væri hægt að gera. Þegar við vorum búin að finna út hvað hvað hafði gert, hringdi hann í pabba og lét hann vita hvað hafði gerts. Þegar við vorum búin að ná brotunum upp úr hulsunni hringdi ég í Magnús og hann sagði mér hvernig við gætum náð ámoksturtækjunum niður. Við skruppum svo yfir að Syðra-Hóli og Signý límdi stykkið fyrir okkur. Þegar búið var að líma stykkið skruppum við inn á Blönduós, þegar heim var haldið fórum við neðribyggðarveginn. Vegurinn var svo til auður þar til við komum að veiðihúsinu hjá Sölvabakka, þar vorum við farin að sjá skafla og slabb. Mikið til ókum við utan vegar og þegar við komum að Lækjardalsréttinni mátti ekki miklu muna að við festum okkur í nokkuð stórum skafli, sem betur fer gerðist það ekki.
Þegar heim var komið reyndum við að setja stykkið í traktorinn en það gekk ekkert alltof vel svo við hættu við áður en við myndum brjóta líminguna. Nú er ámoksturtækjunum stjórnað með töngum og verður það þar til að nýtt stykki fæst en það er í pöntun. Þegar þessari tilraun var lokið gáfum við í hesthúsunum og settu hrossin inn, því næst var haldið heim í bæ þar sem Signý og Lilla voru búnar að taka til kvöldmat. Kvöldinu var svo eytt í að skoða myndatöku dagsins, varfra á netinu, spjalla og spila.
Á sunnudeginum þegar búið var að gefa morgungjöfina og leifa hrossunum að eta upp var þeim hleypt út. Ég tók mér stöðu sem fyrr á bak við hesthúsið vopnuð myndavélinni og tók nokkrar myndir af hrossunum þegar þau hlupu framhjá. ´Því næst héldum við til stóðhrossanna ekki varð mikið úr myndatöku þar, þar sem veðrið var farið að versna og ekkert gaman að taka myndir af hrossunum í slíku veðri en eitthvað tók ég nú samt af myndum af hrossunum. Við stoppuðum ekki lengi við hjá stóðinu enda ekki mikill tími sem við áttum eftir af dvöl okkar í sveitinni. Þegar við komum aftur heim í bæ tókum við saman föggur okkar og sóttum börnin yfir að Syðra-Hóli og svo var haldið heim.
Myndir úr þessari heimsókn okkar í sveitina er að finna á "Myndaalbúms síðunni" undir tenglinum "Hrossin í mars 2009". Þar má einnig sjá fleiri ný albúm, tvö af þeim sem ég ætlði að vera löngu búin að setja inn, en eins og einhversstaðar segir: "Betra er seint en aldrei". Í albúminu "Hitt og þetta í mars 2009" má sjá örfáar myndir af snjómokstrinum og stykkinu sem brotnaði sem og veðurblíðunni sem við fengum meðan við dvöldum í sveitinni.
1. Mars
Jæja ég verð nú bara að byrja á því að segja: Seint blogga sumir en blogga þó !!!
Sitthvað hefur gerst síðan við litum hér við síðast og ég veit varla hvar á að byrja, hvað skuli talið hér inn og hvað ekki.
Við fórum norður á Njálsstaði þann 16. janúar í þeim tilgangi að raka lúsarönd á folöldin og þann 17. var hafist handa við raksturinn. Ekki voru þau öll jafn hrifin af rakstrinum og létu misjafnlega vel á meðan þessu stóð, en allt gekk þetta þó áfallalaust fyrir sig. Auðvitað var einnig kíkt á stóðið og teknar myndir sem vonandi koma inn á myndasíðuna innan fárra vikna :) hehehehe.
Nokkrum dögum fyrir norður-ferðina var Össi svo heppinn að ná sér í einhverja pest og vott af lungnabólgu og fékk við því penicillin sem hann kláraði fyrir norðan, ekki að það sé neitt stórmál við það. Á sunnudagskvöldið var Stefanía Dúfa komin með hita svo það var ákveðið að Össi yrði heima fram að hádegi og svo tæki ég við. Þegar ég vaknaði svo á mánudagsmorguninn til að gera mig og Björn Elvar klár fyrir daginn, ýtti ég við Össa til að láta hann vita að við færum að fara og Stefanía væri ennþá sofandi. En mín fyrstu orð urðu: "VÁ hvað kom fyrir þig ???" Össi leit upp og horfði á mig stórum augu og sagði: "Hvað meinaru ???" Var hann þá komin með útbrot í andlitið og á hendur og fætur. Ég var alveg viss um að þetta væri ofnæmi fyrir lyfjunum en hann sagði að þetta væri bara út af heyofnæminu. Ég var nú ekki alveg til búin að kaupa það og vildi senda hann til doktorsins og hann ekki tilbúin til þess að fara þangað. Ég og Björn Elvar héldum svo til okkar starfa.
Þegar ég kom heim um hádegið blasti við mér örlítið önnur sjón en þegar ég hafði farið til vinnu. Össi var orðinn töluvert verri af útbrotunum og voru þau farin að dreifa sér meira um líkamann. Ég tilkynnti honum að hann yrði nú að fara og láta líta á þetta en þar sem hann er þrjóskari en allt sem þrjóskt er þá sagðist hann ætla að halda til vinnu en byrja á því að kíkja til mömmu sinnar sem vildi fá að líta á þetta. Ég féllst á þessa málamiðlun með semingi en þar sem ég veit að hann hlustar á mömmu sína. OG viti menn.... hún sendi hann beint upp á heilsugæslu til doktorsins sem sagði hann með lungnabólgu og lét hann hafa annann skammt af penicillini og var ekki alveg viss hvað útbrotin væru og þar sem svo nærri þrír sólahringar væru liðnir frá því hann hætti að taka fyrri kúrinn ætti þetta ekki að vera ofnæmisviðbrögð. Þegar Össi kom heim hringdi hann í vin okkar hann Óla "hjúkku" og ráðfærði sig við hann. Óli var ekki viss hvað þetta gæti verið og taldi ofnæmi ólíklegt þar sem nokkrir dagar væru frá síðustu inntökunni. Ég tók nokkar myndir af útbrotunum sem við sendum svo til Óla í von um að fá einhverja greiningu á þetta. Óli var ekki viss hvað þetta gæti verið en fannst útbrotin vera í meiri kantinum. Á þriðjudagsmorguninn var Össi orðin heldur verri af útbrotunum og fór hann aftur upp á heilsugæslu þar sem þrír læknar litu á útbrotin og klóruðu sér í kollinum yfir því hvað þetta gæti hugsanlega verið. Endaði þetta þó á því að Össi var sendur upp á Slysó til frekari rannsókna. Eftir rúman hálfan sólahring á Slysó varð niðurstaðan sú að hann væri með ofnæmi fyrir penicillini og heppinn að ofnæmisviðbrögðin hefðu ekki verið verri, sem reyndar skýrist af því að þetta er í fyrsta skiptið sem hann fékk ofnæmisviðbrögð. Reyndar er ekki alltaf hægt að stóla á að fyrstu ofnæmisviðbrögð komi svona hægt fram.
Stuttu eftir veikindin hjá Össa tók ég eftir því að það vantaði bút við hægri olnbogan á mér, og auðvitað það fyrsta sem mér datt í hug var að vöðvinn hefði rýrnað. Ég fór á læknavaktina á sunnudagskvöldi og lét líta á þetta og læknirinn sem ég hitti sagði að þetta væri að öllum líkindum vöðvarýrnum sem þyrfti að kanna betur og var ákveðið að ég færi á heilsugæsluna strax og það opnaði daginn eftir. Læknirinn sem leit á þetta þar sagði að þetta væri sennilega fiturýrnun sem stafaði af sterasprautu sem ég hafði fengið vegna gigtarinnar, en þó var hú ekki alveg viss og sendi mig til gigtarlæknisins. Þegar ég svo loks komst til hans fékk ég staðfest að þetta er fiturýrnun vegna sprautunnar og þar sem vöntunin er við olnbogann mun koma aftur á 6 - 18 mánuðum. En þar til á ég að hafa olbogann bólstaðann og varinn fyrir höggum þar sem það er ekkert nema skinn og bein á þessu svæði. En nóg um okkar veikindi og vesen.
Við erum búin að nýta allan þann tíma sem við höfum aflögu til þess að sinna börnum og hrossum. Einnig fórum við á Hreppablótið fyrir norðan og skemmtum okkur alveg konunglega. Blótið heppnaðist alveg einstaklega vel. Reyndar var einn blótsgestanna orðinn svo drukkinn og þurfti verulega mikið að skila því sem hann hafði innbirgt að það dugði ekki minna til en brunaslanga til að þrífa upp eftir hann. Jón Kristófer frá Hæl fór með blótsannálinn og sló hann í gegn hjá hlustendum og var mikið hlegið og haft gaman af. Einnig voru skemmtiatriðin mjög góð.
Ég ákvað að fara á ljósmyndanámskeið og læra aðeins betur á myndavélina og hvernig á að taka góðar myndir. Mæli ég með því eindregið að fólk sem hefur áhuga á myndatöku skelli sér á svona námskeið, þau eru þess virði. Ég hafði alla veganna mjög gott af þessu.
Börnin fóru norður á þriðjudaginn, komið var að vetrarfríi í skólanum hjá Birni Elvari og sjálfsagt að nýta tímann og vera langa helgi í sveitinni. Við fórum svo í sveitina á föstudaginn og með okkur í för voru Knútur afi og Valdimar. Við eyddum stórum hluta helgarinnar í kringum hrossin og í hesthúsunum. Á laugardeginum sóttum við stóðið og klipptum hófa og þess háttar. Flest hrossin var hægt að klippa úti í rétt en einstaka hross þurfti að taka inn á bás og klippa þar. Eitthvað var tekið af myndum og eins og áður var getið þá koma þær vonandi inn á myndasíðuna, ásamt öðrum myndum sem hafa verið teknar frá síðasta bloggi, innan fárra vikna :) hehehehehe.
Við ætlum að reyna að vera duglegri að blogga og gera tilraun til að setja inn færslu alla veganna einu sinni í viku, bara að vona að það takist.... hehehehe.
Verið sæl að sinni og þangað til næst... hafið það sem allra allra best.
14. Janúar
Halló og gleðilegt nýtt ár og hafið það sem allra best á þessu ári og takk fyrir innlitin á því gamla. Mig langar til þess að segja frá því að Knútur frændi og konan hans Cerice komu á klakann og kíktu í heimsókn til okkar í sveitina. Við deildum sögum og skiptumst á að sýna hvorum öðrum ljósmyndir og auðvitað var talað um hross, hvað annað. Knútur og Cerice vinna bæði við tamningar í New York fylki, nánar tiltekið í Dutchess County og heitir fyrirtækið þeirra Pangaea Equestrian Services.
Knútur og Cerice sýndu okkur nokkur nokkrar af þeim undirstöðum sem þau nota þegar þau eru við tamningarnar. Þau sýndu okkur aðferðirnar á tveimur ólíkum tryppum fæddum 2005, sem pabbi og Didda eiga. Annað tryppið var alveg ágætlega öruggt með sjálft sig og ákveðið gagnvart manninum og aðeins lengri tíma að siða það til ef svo má að orði komast. Hitt tryppið sem var meira vart um sig var mun fljótara að koma til. Við áttum nú öll von á því að tryppið sem var varara um sig yrði lengur að koma til en svo var ekki og sögðu þau okkur að tryppi sem eru varari um sig eru nánast undantekningalaust fljótari að koma til en hin sem eru öruggari með sig reyna allataf að ganga skrefinu lengra.
Við eigum eftir að prufa þessa tamnigaraðferð sem þau sýndu okkur og nota. Það var alveg roslega gaman að sjá hvað þetta virtist allt vera svo einfalt og áreynslulaust og hvað hrossin tóku þessu vel miðað við aðrar tamningaraðferðir sem maður hefur séð notaðar.
Eftir jóla og áramótafrí og ofát á góðum mat og tilheyrandi jólanarsli tók hversdagsleikinn við. Börnin í skólann og við í vinnuna. Alexandra Dögg var reyndar hjá okkur 5. og og fór svo norður þann 6. Hún eyddi jólunum með okkur en áramótunum með Vidda ,pabba sínum, og fjölskynduninni hans fyrir vestan rétt hjá Búðardal og kom ekki í bæinn fyrr en 4. þegar við vorum að koma okkur heim líka.
Björn Elvar og Stefanía Dúfa voru hjá pabba sínum og Signý um áramótin.
Í kvöld fór ég á bekkjarkvöld með Birni Elvari, Stefanía Dúfa var heima að passa pabba á meðan. Ekki sá ég betur en að flestir ef ekki allir voru mættir og allri með annann foreldrann með sér en sumir með báða. Þetta var rosalega gaman og það var líka gaman að sjá hvað þau eru öll svo ólík og frá mörgum löndum. Börnin sungu fyrir okkur á mörgum tungumálum og það var svo gaman að hlusta á þau. Best fannst mér þó þegar að Bjarni kennarinn þeirra kom inn í kennslustofuna þegar bekkarkvöldið var að byrja. Börnin þustu á fætur og kepptust við að faðma hann, það er greinilegt að hann er mjög vel liðinn af börnunum og það var aðusjáanlegt að honum þykir mjög vænt um börnin sín. Ég segi að Björn Elvar og bekkjarsystkyni eru mjög heppin með hvað þau hafa góðann kennara. Við stefnum á að fara norður um helgina og stefnt er á að taka inn folöldin. Við ætlum að raka okkar folöld eitthvað smá og vonandi næ ég einhverjum góðum myndum til að henda hér inn á myndasíðuna okkar eftir helgi.
2. Janúar
Minnigargrein Slettu Maxídóttur
Í morgun steig ég all mörg þung skref sem ég átti ekki von á að þyrfti að stíga fyrr en í haust. Sletta mín er komin á vit feðra sinna og bíður mín þar ásamt Maxí móður sinni og öðrum.
Þegar við komum norður í gær sá ég að Sletta var öðruvísi en hún átti að sér að vera svo ég settist hjá henni og spjallaði við hana góða stund. Ég fann hnúð á henni þegar ég var að strjúka henni og vissi strax að hún var komin með krabba. Þegar ég svo leit í augu hennar sá ég að þau voru orðin glær og tómleg. Tók ég þá ákvörðun að hún skyldi fá að fara svo hún þyrfti ekki að kveljast meira en nauðsyn væri. Pabbi og Össi voru svo elskulegir að hjálpa mér að taka gröfina hennar og pabbi hjálpaði henni svo til hinnar hinstu hvílu. Hann sagði mér að hún hefði verið svo róleg og yfirveguð og ekki fundið fyrir neinu þegar þessu var lokið. Ég er samt alveg viss um að hún vissi hvað koma skyldi og verið fegin að nú væri hún að fá að fara, því þegar hann kallaði á hana gekk hún svo tignarlega til hans og við hlið hans að áfangastað og það var eins og það væri þungu fargi lyft af herðum hennar.
Þetta er ekki eitthvað sem maður biður fólk um að gera fyrir sig en ég er heppin með hvað ég á góðann pabba sem er tilbúinn að leggja svona erfiði á sig fyrir mig. Ég veit að pabba þótti afar vænt um að fá að sjá um þetta sjálfur frekar en að einhver annar myndi gera það þó svo að þetta hefðu verið mjög svo erfið og þung spor fyrir hann og er ég honum afar þakklát fyrir.
Í mínum augum var Sletta alveg einstök og hafði ég af henni mikið gang og gaman af og átti með henni bæði skemmtilegar og erfiðar stundir.
Sletta var smalahundurinn minn og ekki voru það margir sem höfðu af henni not í smalamennsku, eiginlega vorum við bara þrjú í þeim hópi. Ég, Össi og pabbi en samt þó aðallega ég og pabbi.
Þegar Sletta var hvolpur var hún mjög hrædd við kindur og þótti þær frekar ófrýnilegar skeppnur og hættulegar. Ég var alveg að gefast upp á að reyna að siga henni í kindurnar. Þegar henni var sigað hljóp hún áleiðis að kindunum (án þess að gelta) en aldrei svo nærri að þær næðu að stanga hana og henni var mein illa við þegar þær stöppuðu niður fæti á móti henni. Svo dag einn, þegar heimalandið var smalað, ákvað ég að siga henni og viti menn hún rauk af stað geltandi og kindin hljóp frá henni. Ég man enn þann dag í dag þegar hún leit á mig brosandi út að eyrum svo stolt af sjálfri sér. Hún fékk mikið lof í loppu fyrir þetta afrek sitt. Ég og Sletta héldum svo áfram og það kom að því að ég sigaði henni aftur og á sömu kindina og nú hljóp hún lengra og Sletta hljóp á eftir henni eins og eldibrandur, geltandi og gjammandi. Nú var bara smá vandamál sem kom upp!!! það var engin leið til þess að fá hana til þess að koma aftur til mín, alveg sama hvernig ég kallaði á hana. Á endanum var hún komin úr kallfæri og ég sá ekki meira til hennar þessa smalamennskuna og hélt ég væri búin að tína henni. Þegar ég kom heim sat hún þar og beið eftir mér köld og hrakin. Einhvern veginn hafði henni tekist að rata heim, hún sem hafði aldrei farið þarna um heimalandið áður.
Nú vissi ég fyrir víst að eitthvað smalagen væri í henni og þegar ég hafði tækifæri til reyndi ég að virkja það betur, en þar sem flest af fénu var farið á fjall voru tækifærin ekki mörg og tók því lengri tíma að virkja þetta hjá henni. Ekki hjálpaði það til að hún kvekktist örlítið í sínu fyrsta smala-ævintýri og fór því aldrei meira en svo langt frá manni lengi vel á eftir að hún væri viss um að sjá mann eða heyra. Það tók okkur langan tíma að komast yfir mesta kvekkelsið. Þó svo að ég væri farin að geta smalað með þá var hún alltaf óörugg með sig og kom oft til mín eins og hún væri að full vissa sig um að ég væri ennþá með í smölununni áður en hún færi dágóða leið á eftir kindunum.
Sletta átti það líka til að gera mér grikk í smalamennskunum og svei mér þá ég held bara að hún hafi gert það viljandi og með bros á trýni.
Í einhverjum göngunum sem við fórum í saman lentum við á tvílembu sem var nú ekki sú skemmtilegasta að okkar mati. Hún var öfugu megin í dalnum miðað við hvernig við smölum og lét hafa mikið fyrir sér og sínum. Ég og Sletta vorum búnar að gera margar tilraunir til að koma henni á réttann stað þegar hún loksins gaf eftir og fór í rétta átt. Til þess að ég gæti fylgt rollunni eftir hefði ég þurft að fara með hana smá sveig til að krækja fyrir fen sem er yfirleitt mjög svo illfært og hvað þá á hesti. Sletta var nú ekki á sama máli og rak rolluna ásamt lömbunum beint yfir, en ekki vildi betur til en svo að þegar rollan og lömbin voru hálfnuð yfir fenið með Slettu á hæklunum, skellti hún öðru lambinu á bakið svo ég mátti til með að fara út í þessar illfærur og rétta lambið við. Á meðan ég var að koma mér og klárnum mínum að lambinu stóð hún hjá því og brosti. Hún var svo stolt af sjálfri sér og svo sá maður glottið í augunum á henni sem sagði: "Hva hélstu að þú slyppir við fenið eða hvað?"
Svo var það núna um rétt fyrir jólin að pabbi fékk nokkrar rjúpur í jólamáltíðna. Ég var búin að tala við pabba um að gefa mér nokkrar, sem hann hafði alltaf neitað mér um. Kallinn var nú samt búinn að ákveða að gefa mér tvær rjúpur og ætlaði sér að senda mér suður. Var hann búinn að taka þær og leggja á plötu inni í bílskúr til afþýðingar svo hann gæti plokkað þær og hamflett. En ekki vildi nú betur til en svo að hann gleymdi að binda aftur hurðina svo hundarnir kæmust ekki inn í bílskúrinn. Þegar pabbi kom svo fram til að handera rjúpurnar voru hundarnir búnir að opna inn í bílskúrinn og allar komnar með sitt hverja rjúpuna og voru að gæða sér á þeim. Pabbi horfði frekar reiðum augum á þær og spurði þær hvern andskotann þær væru að gera. Þá leit Sletta upp og brosti sínu breiðasta og hélt svo áfram að eta og var að sjálfsögðu mjög stolt af sjálfri sér. Þegar pabbi sá hversu ánægð og stolt hún var fengu þær að matast. Ein rjúpa var eftir óétin og fékk Sletta að eiga hana þegar hinir hundarnir voru úti og var hún mjög ánægð með það hlutskiptið. Ég er alveg viss um að hún hafi bara verið að tryggja sér að hún fengi góða jólamáltíð síðustu jólin sem hún lifði, enda átti hún það skilið.
Ég á eftir að sakna Slettu minnar mjög mikið en ég get huggað mig við það að henni líður vel núna.
1. Janúar
Sælt veri fólkið og gleðilegt nýtt ár.
Nú er jólahátíðin senn á enda með öllu sínu tilheyrandi áti eða kannski ofáti og auðvitað gjöfunum sem glatt hafa margt mannsbarnið og örugglega einhverja ferfættlinga.
Á þorláksmessukvöld buðum við Sjonna frænda í mat til okkar í hreindýralasagnette, eftir matinn þegar búið var að baða og koma litlu krílunum í bólið, í nýju náttfötunum sínum, og lesa kvöldsöguna og Alexandra sest fyrir framan imbann sátum við og spjölluðum smá áður en Sjonni hélt heimleiðis.
Þegar Alexandra var komin í bólið var kominn tími til að klára að pakka inn jólagjöfunum sem börnin hjálpuðu við að gera og leggja lokahönd á jólakortin sem fóru í útkeyrslu á aðfangadag. Þegar þessu stússi var lokið settumst við hjónaleysin fyrir framan imbann og horfðum á nokkra þætti af "House".
Á aðfangadag fór Össi í jólapakka og jólakorta útkeyrslu meðan ég og börnin kláruðum að taka til, finna fötin sem börnin vildu fá að vera í um kvöldið og snurfusa okkur áður en haldið yrði upp í Þorláksgeisla til tengdó. Þegar við komum var Heiða mágkona komin til þeirra en Alex var hjá pabba sínum og var ekki væntanlegur fyrr en eftir mat. Á meðan frágangi eftir matinn sótti Heiða Alex og börnin gerðu heiðarlega tilraun til þess að sitja róleg við imbann og horfa á jólateiknimyndir uns hóað yrði í þau til að opna jólagjafirnar. Það má nú segja að þessi stutta bið hafi verið eins og heill dagur hjá þeim greyjunum, þau áttu erfitt með að einbeita sér að imbanum og voru alltaf á hlaupum fram og til baka, svo loksins þegar jólagjafa-hóið kom þutu þeu eins og eldibrandar inn í stofu og biðu eftir að þeirra pakkar rötuðu í réttar hendur. Þegar börnin voru búin að opna sína pakka og búið var að opna megið af pökkunum sem voru í eigu okkar hinna var beðið í ofvæni eftir að Heiða opnaði "risastóra" pakkann frá Alex. Inni í pakkanum var umslag sem innihélt upplysingar um hvort kynið Heiða og Alex eiga von á í Maí. Þegar Heiða var loksins búin að grafa sig í gegnum pakkann og var að virða fyrir sér gjöfina ákvað tengdapabbi að hreinsa aðeins til á gólfinu og var nærri búinn að henda "umslaginu" sem hafði næstum gleymst í öllu jólapakka-umstanginu. Þegar Heiða og Alex voru komin með umslagið í hendurnar drógu þau það aðeins að opna það og voru jafnvel að spá í að sleppa því bara, en svo var umslagið opnað og eiga þau von á litlum prins. Þegar þessar upplýsingar voru komnar á yfirborðið heyrðist í Alex: Ég sagði þér það!!! og var þessum orðum beint að tengdamömmu sem sagði að Heiða gengi með stelpu.
Um níuleitið héldum við svo heim í kotið okkar þar sem fleiri pakkar biðu okkar. Börnin voru nokkuð snögg að opna gjafirnar sínar og svo voru þær auðvitað skoðaðar áður en þau fóru í bólið. Þau voru orðin svo lúin að þau voru nánast því sofnuð áður en þau löggðust á koddana sína. Þegar litlu krílin voru sofnuð opnuðum við okkar pakka og Alexandra Dögg lá yfir bókinni "Dýrin" sem hún fékk frá pabba og Diddu í smá tíma og svo komu sér allir í bólið.
Við vöknuðum snemma á jóladag og brunuðum norður á móti pabba og Diddu, sem voru svo góð að aka á móti okkur að sækja börnin sem voru á leið til Magnúsar og Signý á Syðra-Hól þar sem þau verða til 4. jan. í góðu yfirlæti.
Þegar við vorum komin aftur í bæinn lá leiðin í hesthúsin og á hestbak. Össi fór á Nótt en ég fór á Lúsífer sem Lilja var svo væn að lána mér. Eftir reiðtúrinn sinntum við þeim daglegu störfum sem biðu okkar í hesthúsunum og héldum svo heim, snurfusuðum okkur og fórum í mat til tengdó ásamt Alexöndru. Dóri og Magga ásamt börnum voru einnig í mat hjá tengdó. Eftir matinn og mikið skraf var tími til kominn að halda heim og slappa smá af fyrir svefninn. Næstu dagar fóru svo í að slappa af, vinna á mánudag og þriðjudag og vinna í nýju síðuna fyrir pabba og Diddu svo hægt væri að koma henni á netið 1. jan. sem tókst, skelli inn tengli neðar.
Þann 30. jan fór Alexandra til Vidda og Auðar og mun eyða áramótunum í Magnússkógum með þeim og fjölskyldu Auðar. Hún var svo spennt að fara og hlakkaði mikið til að hitta þau að síðustu tímarnir í bið hafa örugglega liðið hægar en allt sem hægt líður og hún kíkti oft út um gluggann og spurði hvenær hún yrði sótt.
Á gamlársdag þegar Össi var búinn í heshúsunum og ég aðeins að taka til heima fyrir fórum við til Dóra, Möggu og barnanna þeirra og snæddum með þeim kalkún, sem var alveg rosalega djúsí og góður. Eftir matinn horfðum við á fréttaannálinn á Stöð2 og svo á Áramótaskaupið. Ása beið óþolinmóð eftir að klukkan gengi tólf svo hægt væri að koma sér út að sprengja. Það var magnað hvað lítið var sprengt á meðan skaupið var í imbanum, og um leið og það var búið byrjuðu lætin. Hrannar fór beint út í glugga og svo heyrðist bara í honum "vá-úú-vá-sádu". Það var svakalega gaman að fylgjast með honum í glugganum meðan Magga fór út í garð með Ásu og Valda að sprengja. Ég, Össi og Dóri vorum uppi í íbúð og horfðum yfir allt hafaríið og fannst það bara fínt og sáum vel yfir bróðurpartinn af sprengigleði höfuðborgarbúanna.
Stuttu eftir að nýja árið gekk í garð komum við okkur heim og svo fljótlega í bólið. Ég lagði nánast því loka hönd á breytingarnar á síðunni hjá pabba og Diddu og kom henni á netið, hér er tengillinn á hana, Krútt Hestar.is áður en ég fór í bólið.
Í dag vöknuðum við svo nokkuð snemma þar sem okkar leið lá norður í land, heim í sveitina. Við byrjuðum á því að sækja helluborð og bakarofn til Hauks og Chonu. Við kíktum inn í smá tíma áður og heilsuðum upp á Soffíu Arndísi sem bara stækkar og stækkar og er komin með fjórar vinnukonur, bara dúlla þessi litla frænka okkar. Þegar við vorum búin að kíkja á liðið lá leiðin í sveitina. Þegar norður var komið fórum við í hesthúsin og hjálpuðum pabba og Diddu við gegningarnar og svo var haldið heim í bæ og slappað af.
Jæja ætla að láta þessu lokið í kvöld og aldrei að vita nema að það komi blogg fljólega.